[x] ปิดหน้าต่างนี้
Powered by _VERSION

ผู้สนับสนุน










ผู้สนับสนุน
.

  • คอลัมน์ - บทความ:: จากสำนึกสู่ปากกา
  • ร้านแป๊ะกิ้ม
    จากสำนึกสู่ปากกา : อัพเดทเมื่อ พุธ ที่ 26 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ.2557


                    สมัยผมยังเป็นเด็ก วันเสาร์หรืออาทิตย์ หากผมไม่ไปตลาดสด ผมจะต้องเฝ้าหน้าร้านขายของชำของปู่ที่บางเหนียว พอสักสายๆ จะมีชายชราปั่นจักรยาน ปากก็ตะโกนขายหนังสือพิมพ์ หน้าจักรยานจะมีตระแกรง และท้ายก็จะมีเชือกมัดหนังสือพิมพ์พร้อมๆกับกระเป๋าข้างที่อัดแน่นด้วยหนังสือพิมพ์

                    ปากก็ตะโกนขายหนังสือพิมพ์เสียงราษฏร์นคร อันเป็นหนังสือพิมพ์ของสุรินทร์ มาศดิตถ์ บิดาของคุณหญิงสุพัตรา  มาศดิตถ์

                    ถ้าผมเป็นทายาทของสุรินทร์ มาศดิตถ์ ทุกครั้งที่ผมแวะเวียนเข้ามาภูเก็ต ผมจะต้องแวะเวียนเข้ามาทักทายและขอบคุณที่ทายาทของแป๊ะกิ้มที่ทำให้คนรู้จักหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเสียงราษฏร์

                    แป๊ะกิ้ม เจ้าของร้านขายหนังสือพิมพ์ระดับเอเย่นต์ในสมัยนั้นมีร้านขายที่หน้าโรงหนังพิทักษ์อันเป็นที่ตั้งของธนาคารกรุงไทยตรงถนนรัษฏาเวลานี้และบ้านของแป๊ะกิ้มวันนั้นคือที่ตั้งของธนาคารกรุงเทพสาขาถนนพังงาในวันนี้

                    แป๊ะกิ้มมีอาชีพขายหนังสือพิมพ์และเป็นผู้บุกเบิกการออกไปจำหน่ายแบบขายตรงถึงหน้าบ้าน

                    สองเท้าปั่นจักรยานไปตามถนนต่างๆที่มีไม่มากในเขตตัวเมือง ปากก็ตะโกนขายหนังสือพิมพ์และในยุคนั้นหนังสือพิมพ์ของภูเก็ตที่แป๊ะกิ้มปั่นจักรยานไปตะโกนขายไปคือหนังสือพิมพ์ปักษ์ใต้รายสัปดาห์ที่ผมเริ่มจะเขียนในคอลัมน์ของผมแล้ว

                    วัยชราของแป๊ะกิ้มไม่เคยย้อท้อในการปั่นจักรยานขายหนังสือพิมพ์จนกระทั่งเก็บเงินเก็บทองมาซื้ออาคารพาณิชย์ตรงถนนมนตรี หลังจากบ้านที่เคยอยู่และทำมาหากินเลี้ยงครอบครัวโดนเรียกที่ดินคืน เช่นเดียวกันกับโรงหนังพิทักษ์ในยุคนั้นที่ถึงกาลอวสาน ขายที่ดินให้กับธนาคารเอเซียทรัสต์ ก่อนที่ธนาคารเอเซียทรัสต์จะเจ๊ง และขยับมาเป็นของธนาคารอะไรอีกอย่างจำไม่ได้แล้วก่อนจะกลายเป็นการควบรวมกับธนาคารกรุงไทยและเปลี่ยนชื่อมาเป็นธนาคารกรุงไทยในวันนี้และธนาคารกรุงไทยก็ย้ายจากหัวมุมถนนเยาวราชคาบเกี่ยวถนนพังงาในวันนั้นมาเป็นที่ตั้งโรงหนังพิทักษ์เดิมในวันนี้

                    สิ้นแป๊ะกิ้มไป ลูกชายคนโปรดของแป๊ะกิ้มเข้ามาสืบทอดกิจการ

                    ลูกชายแป๊ะกิ้มคนนี้พัฒนาการขายหนังสือพิมพ์ ด้วยการใช้รถเครื่องบรรทุกหนังสือพิมพ์ไปส่งตามบ้านที่รับหนังสือพิมพ์เป็นรายวันรวมมาถึงที่บ้านของผมด้วย เพียงแต่การขายต่างกับแป๊ะกิ้มตรงที่ไม่ได้ตะโกนขายหนังสือพิมพ์แบบแป๊ะกิ้มในยุคนั้น

                    ที่แป๊ะกิ้มจะต้องเปิดดูข่าวก่อนแล้วค่อยตะโกนข่าวพาดหัวเพื่อกระตุ้นความสนใจของผู้คนและนี่คือ

                    ต้นตำรับการขายตรงรายแรกของภูเก็ต

                    ลูกชายแป๊ะกิ้มบริหารกิจการร้านขายหนังสือพิมพ์ของแป๊ะกิ้ม จากอดีตที่เอาหนังสือหลายประเภทมาวางขายรวมไปถึงพ็อคเก็ตบุ๊คส์ที่วันนี้เอามาขายเพียงแค่

                    หนังสือที่ขายได้และได้ขาย

                    ลูกชายแป๊ะกิ้มที่สืบทอดกิจการร้านจากพ่อ จะติดตามคอลัมน์ของผมเหมือนกับในสมัยที่ขี่รถเครื่องส่งจะตะโกนบอกพ่อของผมว่าวันนี้ผมเขียนเรื่องอะไรบ้างและบางครั้งพ่อจะต้องซื้อหนังสือพิมพ์ที่ผมเขียนอ่าน แทนที่ทางโรงพิมพ์จะส่งให้อ่านฟรี

                    จนกระทั่งผมเข้าไปเขียนในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ตามความใฝ่ฝันของผม ลูกชายแป๊ะกิ้มคนนี้ยังคงติดตามและเป็นแฟนคลับของผมอย่างเหนียวแน่นจนกระทั่ง

                    ผมมาเขียนในคอลัมน์นี้ในหนังสือพิมพ์เสียงใต้เมื่อปี  ๒๕๓๘

                    ผมมีแฟนคลับที่เรียกได้ว่า ทุกเล่มที่หนังสือพิมพ์เสียงใต้ไปวางขายในร้านแป๊ะกิ้ม จะมีลูกชายแป๊ะกิ้มคนนี้แหละที่ช่วยแนะนำหนังสือพิมพ์เสียงใต้ให้กับลูกค้าว่า

                    ผมเขียนเรื่องอะไรบ้างในวันนั้นๆเพื่อ

                    กระตุ้นยอดขายให้

                    ผมแวะมาภูเก็ตหนล่าสุด ได้แวะเวียนไปร้านแป๊ะกิ้มเพื่อหาหนังสือพิมพ์อ่านและได้เจอลูกชายแป๊ะกิ้ม  นั่งถอดเสื้อขายหนังสือพิมพ์และลูกชายแป๊ะกิ้มคนนี้คือแฟนคลับที่เหนียวแน่นของผมคือชอบใส่เสื้อยืดมวยไทยของผมด้วย

                    จะบอกได้เลยว่า วันนั้นผมเขียนเรื่องอะไรและที่มักจะเน้นบอกผมเสมอว่า

                    ขอให้เขียนเรื่องของภูเก็ตเยอะๆ

                    เพราะคนชอบอ่าน

                    แต่มีหลายคนไม่ค่อยอยากจะให้ผมเขียนถึงเรื่องภูเก็ตเท่าใดนัก เพราะเขียนถึงเรื่องภูเก็ตทุกที จะต้องมีคนเกิดอาการท้องผูก ถ่ายไม่ค่อยจะออก เพราะว่า

                    คนๆนั้นบอกเสมอว่า ผมเขียนสะใจจนกระทั่งเขาสะดุ้งและนอนสะเทือนใจไปหลายวัน

                    เพราะการเขียนที่

                    ตรงจนเกินไป

                    ยังไงเสียน่ะครับ หากใครที่ติดตามคอลัมน์ของผมในหนังสือพิมพ์เสียงใต้ วันนี้หากหาที่ไหนไม่เจอ แวะไปหาที่ร้านแป๊ะกิ้ม นอกเหนือไปจากการหาอ่าน เอ๊ย ซื้อจากร้านเซเว่น อีเลฟเว่น น่ะครับ

                    เฮ้อ พอเขียนถึงตรงนี้ทุกที

                    มีคนค้อนหลายวง จนผมต้องหลบวูบวาบกลัวค้อนที่เขาโยนมาจะตีหัวโน

                    ไม่ใช่อะไรหรอกครับ มีคนบ่นออกมาให้ได้ยินว่า หาหนังสือพิมพ์ไม่ได้ แถมในเว็ปไซต์ยังไม่ค่อยจะทันสมัยเสียอีก....

    เข้าชม : 1240
    จากสำนึกสู่ปากกา 10 อันดับล่าสุด
          แวะวัดหนองพะองของหลวงปู่ทองอยู่
          ทางลอดที่สามแยกบางคูเชื่อมบายพาส (2)
          ทางลอดที่สามแยกบางคูเชื่อมบายพาส(1)
          ความซื่อสัตย์
          อาลัยแป๊ะล้าน หมี่ล๊กเที้ยน
          ทำไมต้องสร้างอุโมงค์ลอด
          อุโมงค์ลอดที่สี่แยกโลตัส (๒)
          อุโมงค์ลอดที่สี่แยกโลตัส(๑)
          ระวังฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์ภูเก็ตแตก
          ประเพณีถือศีลกินผัก
    .
    ข่าวเด่นประจำวัน