[x] ปิดหน้าต่างนี้
Powered by _VERSION

ผู้สนับสนุน










ผู้สนับสนุน
.

  • คอลัมน์ - บทความ:: จากสำนึกสู่ปากกา
  • หาดในยางที่ผมแวะไปทานข้าว
    จากสำนึกสู่ปากกา : อัพเดทเมื่อ จันทร์ ที่ 17 เดือน สิงหาคม พ.ศ.2558


                    วันไหน หากผมต้องนั่งสายการบินไทยกลับกรุงเทพฯ นั่นหมายถึงว่า ชีวิตของผม จะต้องฝากท้องเอาไว้กับร้านอาหารตามเส้นทางจากบ้านมายังสนามบินนานาชาติภูเก็ต

                    วันก่อน ผมแวะเข้าไปในอุทยานแห่งชาติหาดในยาง ที่สมัยก่อน มองไปทางไหนล้วนแล้วแต่เป็นป่าสนและเป็นอุทยานจริงๆ เพราะเนื้อที่ของอุทยานแห่งชาติในยางมีมากกว่าที่เป็นในวันนี้

                    ผมยังจำได้  เมื่อก่อนสึนามิจะเข้า  มีบ้านพักตากอากาศของอุทยานฯตั้งติดริมหาด และสถานที่ติดต่อบ้านพักจะอยู่ติดริมหาดเช่นเดียวกัน รวมไปถึงร้านอาหารสวัสดิการของอุทยานในยางก็อยู่ติดกับชายหาดอย่างมาก

                    ผมเป็นลูกค้าประจำของที่ร้านอาหารสวัสดิการของอุทยานแห่งชาติในยาง เพราะแม่ของผม ชอบทานน้ำพริกกุ้งเสียบของที่นี่ รวมไปถึงปลาอินทรีย์ทอดกระเทียมเป็นชิ้นๆที่ผมมักจะสั่งสามชิ้น และกุ้งชุบแป้งทอดสำหรับให้ลูกชายคนเล็กของผมทาน

                    เมื่อก่อนผมจะจูงมือแม่ให้เดินไปยืนบนหาดทรายของชายหาดในยาง เพื่อมองทะเลและรับไอทะเลอย่างเต็มๆหวังจะให้แม่สูดอากาศบริสุทธิ์จากทะเล และอีกข้างของมือจะจูงลูกชายคนเล็ก ที่ยืนมองทะเลแต่กลัวการที่จะต้องย่ำทรายและกลัวทรายจะเข้ารองเท้า

                    ชายหาดในขณะนั้นห่างออกไปอย่างมาก ห่างจากตัวถนนที่ตัดผ่าอุทยานในยางไปราวๆสักเกือบ ๗๐๐ เมตร มีเรือประมงมาจอดตรงนี้และขึ้นปลา เนื้อปลาสดๆที่ขึ้นจากเรือ  เนื้อปลาหมึกหวานเจี๊ยบที่ขึ้นจากเรือเอามาย่าง เป็นลาภปากอย่างมากในครั้งกระนั้น

                    ภายหลังจากเกิดเหตุการณ์สึนามิถล่มหาดในยางและภูเก็ต จนถึงบัดนี้ไม่มีใครตอบว่า สึนามิที่เข้ามาหาดในยางในเช้าวันนั้น มีคนตายที่หาดแห่งนี้จริงๆจำนวนกี่คนกันแน่ แต่ที่แน่นอนที่สุดหลังจากนั้นราวสามวัน ผมยังเห็นคนวิ่งไปงมในขุมที่อยู่อีกด้านหนึ่งเพื่อหาศพ

                    หลังเหตุการณ์สึนามิ

                    บ้านพักตากอากาศริมทะเลทั้งหมด หายเกลี้ยง

                    สำนักงานติดต่อของอุทยานในยางหายเกลี้ยง

                    ร้านอาหารสวัสดิการของอุทยานฯในยางหายเกลี้ยง

                    และวันที่ผมแวะเข้าไปทานอาหารมื้อค่ำก่อนขึ้นเครื่องบิน ผมเดินออกมายืนมองทะเลที่เริ่มจะชิดใกล้เข้ามายังถนนทุกที

                    มันกัดเซาะไม่น้อยกว่า ๖๐๐ เมตร ทิ่กินลึกเข้ามาภายในอุทยานแห่งชาติและผมมั่นใจว่า หากปล่อยไปอีกสัก ๒๐ ปีข้างหน้า จะข้ามถนนเข้ามายังบริเวณรีสอร์ทและโรงพักที่ตั้งในแถบนั้นอย่างแน่นอน

                    เพราะจนถึงวันนี้ ไม่เคยมีใครคิดที่จะป้องกันการกัดเซาะของทะเลที่ตัดตรงมาจากมหาสมุทรอินเดียและทะเลอันดามัน

                    ไม่เคยมีใครคิดค้นหาวิธีการเบี่ยงเบนคลื่นมิให้มันกัดเซาะเข้ามาในบริเวณชายหาดและกินเว้าเข้ามาอย่างในวันนี้

                    เพราะผมยืนมองการกัดเซาะของน้ำทะเลที่มีต่อหาดในยางทำให้ผมอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ว่า

                    ข้างหน้า ชายหาดที่อยู่ตรงแถวรันเวย์สนามบินนานาชาติภูเก็ต

                    จะโดนน้ำทะเลกัดเซาะถึงหรือไม่

                    และหากกัดเซาะถึง เราจะแก้ไขกันอย่างไร

                    และผมสังเกตค่อนข้างมากในระยะหลัง ทะเลอันดามันจะกัดเซาะชายฝั่งด้านที่หันหน้าไปยังมหาสมุทรอินเดียผ่านทะเลอันดามันอย่างค่อนข้างรุนแรง โดยผมมองจากบริเวณของหาดทรายแก้วไล่เรื่อยมาจนถึงหาดในยาง

                    และหากการกัดเซาะถนนและชายฝั่งรวมไปถึงลากดินตรงชายหาดลงไปเรื่อยๆ

                    ข้างหน้าชาวบ้านในละแวกแถบนี้จะอยู่อย่างไรและจะอยู่แบบไหน

                    ผมว่า วันนี้ถึงเวลาแล้ว ที่เราจะต้องรวมสมองกันคิดว่า จะหาทางแก้ไขปัญหาการกัดเซาะของน้ำทะเลในแถบนี้อย่างไร และจะหาทางเยียวยามิให้มันเกิดการกัดเซาะอย่างไร  การกัดเซาะที่เข้ามาเป็นแถวหน้าอย่างนี้ หาได้เป็นการดีต่อสนามบินนานาชาติภูเก็ตแต่อย่างใดไม่ หรือท่านว่าอย่างไร....


    เข้าชม : 445
    จากสำนึกสู่ปากกา 10 อันดับล่าสุด
          แวะวัดหนองพะองของหลวงปู่ทองอยู่
          ทางลอดที่สามแยกบางคูเชื่อมบายพาส (2)
          ทางลอดที่สามแยกบางคูเชื่อมบายพาส(1)
          ความซื่อสัตย์
          อาลัยแป๊ะล้าน หมี่ล๊กเที้ยน
          ทำไมต้องสร้างอุโมงค์ลอด
          อุโมงค์ลอดที่สี่แยกโลตัส (๒)
          อุโมงค์ลอดที่สี่แยกโลตัส(๑)
          ระวังฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์ภูเก็ตแตก
          ประเพณีถือศีลกินผัก
    .
    ข่าวเด่นประจำวัน